Skurðstofan er sjálfstætt starfssvæði á sjúkrastofnun sem samanstendur af skurðstofum og aukastofum. Það liggur við deildir eins og blóðbanka, gjörgæsludeildir og svæfingaherbergi og sinnir kjarnastarfsemi skurðaðgerða og bráðaþjónustu. Lækningabúnaður sem notaður er beint til skurðaðgerða og svæfingar felur í sér tvo flokka: almennan skurðstofulækningabúnað og sértækan skurðstofulækningabúnað. Stillingarkröfunum er skipt í bekk A (grunnstillingar), bekk B (þriðju stig viðbótarstillingar) og bekk C (valfrjáls stilling).
Hönnunarkröfur þess skipta takmarkað svæði, hálf-takmörkuð svæði og ótakmörkuð svæði. Sótthreinsuðu umhverfi er viðhaldið með lofthreinsikerfi og sýkingavarnarstjórnun (sem nær yfir fjórar helstu leiðir: loft á skurðstofu, lækningabirgðir, sótthreinsun fingra sjúkraliða og hreinsun á húð sjúklinga). Skurðstofum er skipt í fimm flokka eftir smithættu. Hver skurðstofa þarf að vera búin meira en eða jafnt og 2 læknisfræðilegum súrefnisstöðvum. Hlutfall bataherbergis eftir aðgerð og rúmfjölda er meira en eða jafnt og 1:1. Þrjú háskólasjúkrahús þurfa að bæta við sérstökum stillingum eins og hlutfalli svæfingatækja og öndunarvéla [1]. Þróun skurðstofa hófst með beitingu svæfingatækni á 19. öld. Árið 1886 stuðlaði gufufrjósemisaðgerð að stöðlun smitgátaraðgerða. Fyrsta hreina skurðstofan með lagskiptu flæði var stofnuð í Bandaríkjunum árið 1966. Árið 2017 skilgreindi „Stöðluð þýðing á enskum skilmálum í opinberum þjónustugeirum“ skýrt staðlað enska nafn sitt sem „Operating Room“ eða „Operating Theatre“. Nútíma skurðstofur bæta hagkvæmni í rekstri með vísindalegri áætlanagerð og tímasetningu, fágaðri stjórnun og upplýsingakerfum. Hjúkrunarteymið verður að búa yfir skjótum viðbragðshæfileikum og faglegri færni, taka að sér ábyrgð eins og tækjaflutning, smitgát og óaðfinnanleg umskipti á milli skurðstofu til að tryggja skilvirka virkni skurðaðgerðarinnar.